زمان
الحلم اللى عرّفته كان مميز جدا ،
انسان بسيط مش متغالى فى اى حاجه
روحه اللى هتبقى حلوه ، أعجب بروحه مش بشكله او عربيته او شقته اللى فى سادس دور فى شارع معرفش ايه
كل اللى فكرت فيه وركزت عليه انه يكون عارفنى..
حابب روحى ، علشان اتقبل وارضى بروحه فى المقابل
يعرف انى مابحبش الشيكولاته ...فايقدملى الفُل بدالها
يعرف انى مابحبش الدهب ....يجبلى خاتم فضه
يعرف انى مابحبش الشتا.. يدفتينى بقلبه
يعرف ان مابحبش الغُصبانيه ، يخدنى بهداوه
يعرف ان دماغى ناشفه وحجر.. يلايمها معايا وهلين طوالى...وهسمع كلامه كمان
يعرف ان بخاف من القطط ... يقوم يهشهالى عشان ماصرخش لو عدت من جنبى
يعرف انى بترعب من اى حاجه.. يطمنى ويكون جنبى وماخفش
يعرف ان مابحبش الفلوس، فااول مايجيلنا فولس انا وهو نروح نصرفها بسرعه بسرعه ونقعد انا وهو على الحميد المجيد
يعرف ان بحب الاطفال وانى لسه ماكبرتش.. يودينى الملاهى ويمرجحنى كمان
يعرف انى بحب الكرتون ... يسبلى سبيس تون مايغيرهاش للاخبار
يعرف انى بنام فى الضلمه .. مايأدش النور علشان مقلقش
يعرف ان اقل حاجه ممكن يقدمهالى وانبسط .. هى ابتسامه رضا ليا .. وهكون مبسوطه
فتى احلامى بسيط وعادى .. وحلم ابدا مش مستحيل
..
كل الحكايه
انا وهو لونين اتنين هنليق على بعض ....
نندمج فى بعض ونبقى لون صارخ جديد.. يضوى جوانا كلمه- امــان-ـ
وبس
:-))
